Ποίηση και Μαθηματικά - Ένας διαφορετικός τρόπος διδασκαλίας

Ένας έξυπνος τρόπος να μιλήσεις για μαθηματικά χωρίς να εγκλωβιστείς στο τετριμμένο τρόπο παράδοσης είναι ο εξής, ποιηματάκια με μαθηματικές έννοιες! Ανάλογο σκεπτικό έχουν τα αινίγματα με ποίηση και μαθηματικό κείμενο. Δείτε τα παρακάτω.

Την ιδέα αυτή την "έκλεψα" από τον άξιο συνάδελφο Κώστα Μπουμπουλή, όπου και τα παρακάτω ποιήματα είναι από την συλλογή του. Απολαύστε τα! 

Αναμένω τις δικές σας εμπνεύσεις! Επιχειρήστε το, τουλάχιστον θα διασκεδάσετε ασχέτως του αποτελέσματος.

1) Ένα ποίημα πάνω στα γραμμικά συστήματα για τους μαθητές της Γ΄ Γυμνασίου

Η γιαγιά μας η καλή
ζώα έχει στην αυλή,
όλα τους αρτιμελή .

Κότες και αρνιά λευκά,
δεκαοκτώ συνολικά.
Πόδια έχουνε σαράντα
-μες στη λάσπη είναι πάντα.

Τα αρνάκια πόσα να ναι
στο μαντρί όταν γυρνάνε;
Πόσες να ‘ναι κι κοτούλες;
-είν’ πεντέξι ούλες κι ούλες;

Ποιος το πρόβλημα θα λύσει,
Η γιαγιά να ξεκολλήσει;

2) Η προσπάθεια επίλυση μιας άσκησης...

Άσκηση είναι δύσκολη
μου λεν.
Να την αφήσω;
Μπα…
Έχω κάνει σχέδιο!
Και θα το αναλύσω:

Αν είναι μια παράγωγος, θα την ολοκληρώσω
κι αν είναι ρίζα νιοστή, στη «νι» θα την υψώσω.

Αν είναι ολοκλήρωμα θα το παραγωγίσω
κι αν είναι μια εκθετική, θα τη λογαριθμίσω!

Αν είναι διτετράγωνη, κατάλληλα θα θέσω
Κι αν έχει περιορισμούς, θα τους συναληθεύσω!

Αν είναι μια εξίσωση, γνωρίζω τι θα κάνω.
(κι αν δω ότι δε λύνεται, ας ειν’ καλά ο Bolzano!)

Αν είναι πιθανότητα … αδέσμευτη κι ωραία,
φωνάζω και τους φίλους μου και λύνουμε … παρέα!

Αν είναι μια «μονότονη» συνάρτηση και κρύα
…ξέρω, έχει κι αυτή ευαίσθητα και «κρίσιμα» σημεία!

Αν είναι μια παραβολή, στα πόδια θα το βάλει
κι αν είναι μια υπερβολή, το ξέρω …απλά υπερβάλει!

Αν είναι κύκλος (στρογγυλός), του βρίσκω την ακτίνα
κι αν είναι μία έλλειψη, είναι απλώς ρουτίνα!

Αν είναι απροσδιόριστη μορφή ή …τίποτ’ άλλο,
φωνάζω για βοήθεια τον L’ Hospital… τον Γάλλο!

3) Να  βρεθεί συνάρτηση…

Απ’ το μηδέν ξεκίνησες κι ένοιωσα να σε χάνω

σαν έστρεφες τα κοίλα σου συνέχεια επάνω.

Ήσουν κυρτή και αύξουσα σε θετικό πεδίο

κι έφτασες πολύ γρήγορα σε κρίσιμο σημείο.

Μη «πέσεις» εφοβήθηκα, τον άξονα! –είπα- πιάσε,

μα εσύ τα κοίλα  άλλαξες και μου ’πες:  μη φοβάσαι!

Συνέχισες αυξάνοντας μέχρι το μέγιστό σου

κι εκεί ψηλά καμάρωνες, γιατί ’ταν ολικό σου!

Εκεί ’ταν  που σε λάβωσε του Rolle  η εφαπτομένη

κι έγειρες κάτω, φθίνουσα, ξώφαλτσα χτυπημένη!

Τη μοίρα σου την άλλαξε  κλάδος νέος και λείος

που ευθύς  σε παραγώγισε και σ’ άλλαξε  τελείως.

Καρτέσιε!  το επίπεδο, καλό να της κληρώσει!

να βρει κι ένα ολοκλήρωμα, να την ολοκληρώσει!

4) Αινίγματα και ποίηση

Α. Είμαι κόρη της Ελέν 

κι υπερβολική με λεν. 

Ποια είμαι; 

Β. Του παιδιού μου είμαι παιδί, 

αύξουσα και θετική. 

Ποια είμαι; 

Γ. Βαδίζω ή οπισθοχωρώ 

πάντα με βήμα σταθερό. 

Κι άκου κι αυτό, με αφορά: 

το βήμα μου είναι η διαφορά! 

Ποια είμαι; 

Δ. Το αδερφάκι μου αν μιλήσει, 

τη δική μου δίνει κλίση! 

Τι είμαι;

Κάτι ανάλογο μας έστειλε και ο συνάδελφος Ηλ. Φρ. 

ΧΑΣΑΜΕ ΤΑ ΑΥΓΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΛΑΘΙΑ

Έχω αυγουλάκια και καλάθια.
Βάζω τα αυγά στα καλάθια μου
ανά εννέα
και περισσεύουν δύο καλάθια μου άδεια.
Τα βάζω ανά έξι και
μου περισσεύουν 15 αυγά.
Πόσα αυγά και πόσα καλάθια έχω;

________________________________________________________________

Ένα ποίημα που ορίζει την αντιστοιχία "ένα προς ένα" με την ποίηση είναι το ποίημα "Η Γυναίκα της Ζάκυνθος" του Διονυσίου Σολωμού.

 

Ο Διονύσιος Σολωμός με ποιητικό τρόπο βρίσκει την συνάρτηση - σχέση μαθηματικών και ποίησης, απολαύστε το!

H Γυναίκα της Zάκυθος

ΚΕΦ. 1
"1. Εγώ, Διονύσιος Ιερομόναχος, εγκάτοικος στο ξωκλήσι του Αγίου Λύπιου, για να περιγράψω ό,τι στοχάζουμαι, λέγω:
2. Ότι εγύριζα από το μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου, όπου είχα πάει για να μιλήσω με ένα καλόγερο για κάτι υπόθεσες ψυχικές,
3. και ήταν η ώρα οπού θολώνουνε τα νερά, και είχα φθάσει στα Τρία Πηγάδια, και ήταν εκεί τριγύρου η γη όλο νερά, γιατί πάνε οι γυναίκες και συχνοβγάνουνε.
4. Εσταμάτησα σε ένα από τα Τρία Πηγάδια, και απιθώνοντας τα χέρια μου στο φιλιατρό του πηγαδιού, έσκυψα να ιδώ αν ήτουν πολύ νερό·
5. και το είδα σκεδόν γιομάτο, και είπα: Δόξα σοι ο Θεός·
6. γλυκιά η δροσιά που στέρνει για τα σπλάχνα του ανθρώπου το καλοκαίρι, μεγάλα τα έργα Του, και μεγάλη η αφχαριστία του ανθρώπου.
7. Και οι δίκαιοι κατά την Θεία Γραφή πόσοι είναι; Και συλλογίζοντας αυτό, επέσανε τα μάτια μου στα χέρια μου οπού ήτανε απιθωμένα στο φιλιατρό.
8. Και θέλοντας να μετρήσω με τα δάχτυλα τους δίκαιους, ασήκωσα από το φιλιατρό το χέρι μου το ζερβί, και κοιτώντας τα δάχτυλα του δεξιού είπα: Τάχα να είναι πολλά;
9. Και αρχίνησα και εσύγκρενα τον αριθμό των δικαίων οπού εγνώριζα, με αυτά τα πέντε δάχτυλα, και βρίσκοντας πως ετούτα επερισσεύανε, ελιγόστεψα το δάχτυλο το λιανό, κρύβοντάς το ανάμεσα στο φιλιατρό και στην απαλάμη μου·
10. και έστεκα και εθεωρούσα τα τέσσερα δάχτυλα για πολληώρα, και αιστάνθηκα μεγάλη λαχτάρα, γιατί είδα πως ήμουνα στενεμένος να λιγοστέψω, και κοντά στο λιανό μου δάχτυλο έβαλα το σιμοτινό του στην ίδια θέση.
11. Εμνέσκανε το λοιπόν αποκάτου από τα μάτια μου τα τρία δάχτυλα μοναχά, και τα εχτυπούσα ανήσυχα απάνου στο φιλιατρό, για να βοηθήσω το νου μου να εύρει κάνε τρεις δίκαιους.
12. Αλλά επειδή αρχινήσανε τα σωθικά μου να τρέμουνε σαν τη θάλασσα που δεν ησυχάζει ποτέ,
13. ασήκωσα τα τρία μου έρμα, και έκαμα το σταυρό μου.
14. Έπειτα, θέλοντας να αριθμήσω τους άδικους, έχωσα το ένα χέρι μες στην τζέπη του ράσου μου, και το άλλο ανάμεσα στο ζωνάρι μου, γιατί εκατάλαβα, αλίμονον!, πως τα δάχτυλα δεν εχρειαζόντανε ολότελα.
15. Και ο νους μου εζαλίστηκε από το μεγάλον αριθμό· όμως με παρηγορούσε το να βλέπω πως καθένας κάτι καλό είχε απάνου του.........."

 

Για περισσότερα δείτε εδώ, στο blog της αγαπητής Λίας Παπαπέτρου.