Η ομιλία του Αντώνη Κυριακόπουλου στο Συνέδριο Μαθηματικών (Καρδίτσα 2013)

Ο αγαπητός φίλος Αντώνης Κυριακόπουλος μας πρόσφερε αποκλειστικά και φέτος την ομιλία του στο 30 συνέδριο Μαθηματικών στην Καρδίτσα.

Παρακάτω θα διαβάσετε την ομιλία που έκανε στο στρογγυλό τραπέζι το Σάββατο 9 Νοεμβρίου 2013 στις 19:30. Είναι μία σύντομη τοποθέτηση (5 λεπτά) για τα Μαθηματικά και τις εξετάσεις.

Μία πρόταση, του Φροντιστή και συγγραφέα Αντώνη Κυριακόπουλου, να γίνονται εξετάσεις μόλις τελειώνουν οι μαθητές το Γυμνάσιο! Γιατί; Διαβάστε το σκεπτικό και  όλη την ομιλία του παρακάτω.

Συνέδριο Καρδίτσας-2013

1ο Στρογγυλό τραπέζι

"Μαθηματική Παιδεία στο Λύκειο και σύνδεσή της με τις εξετάσεις για την Τριτοβάθμια  Εκπαίδευση"

Ζαχαριάδης Θεοδόσης, Κεϊσογλου Στέφανος, Κυριακόπουλος Αντώνης
 Λάππας Διονύσιος, Πόταρη Δέσποινα, Τυρλής Ιωάννης, Φερεντίνος Σπύρος

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ, ΛΥΚΕΙΟ ΚΑΙ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ

                                                                                              Αντώνης Κυριακόπουλος

      Αγαπητοί συνάδελφοι.

· Το Λύκειο δεν εντάσσεται στην υποχρεωτική εκπαίδευση, όπως συμβαίνει με το Γυμνάσιο. Γιατί λοιπόν να μην υπάρχουν εξετάσεις από το Γυμνάσιο στο Λύκειο; Αυτό θα ωφελούσε περισσότερο τα ίδια τα παιδιά. Δεν θα ήταν καλύτερα για ένα παιδί 15 χρονών να καταλάβει ότι δεν έχει έφεση για περαιτέρω σπουδές, από το να το συνειδητοποιήσει τελειώνοντας το Λύκειο, στα 18 του χρόνια, οπότε θα είναι δυσκολότερο να διαλέξει άλλο δρόμο;  Δυστυχώς όμως εμείς οι γονείς είμαστε εγωιστές και δεν θέλουμε να παραδεχθούμε ότι το παιδί μας δεν έχει έφεση για γράμματα, γιατί αυτό το συνδέουμε με την εξυπνάδα του, για την οποία θεωρούμε υπεύθυνους τους εαυτούς μας. Αυτά όμως είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Μπορεί ένα παιδί να είναι πανέξυπνο, αλλά να μην του αρέσει το διάβασμα, οπότε δεν κάνει για σπουδές. Συνήθως αυτά τα παιδιά διαπρέπουν σε άλλους τομείς, αφού όμως πρώτα χάσουν μερικά χρόνια και ταλαιπωρηθούν με εισαγωγικές εξετάσεις κτλ.

     Το Λύκειο πρέπει να είναι μια αυτοτελής εκπαιδευτική μονάδα, απαλλαγμένο από την διαδικασία εισαγωγής στα Πανεπιστήμια και να μην λειτουργεί σαν φροντιστήριο για τις Πανελλήνιες Εξετάσεις , όπως συμβαίνει σήμερα. Διαφορετικά, οι μαθητές θα επικεντρώνονται μόνο στα μαθήματα που θα εξετασθούν στις Πανελλήνιες Εξετάσεις και θα παραμελούν τα άλλα μαθήματα που είναι απαραίτητα για τη μόρφωσή τους.  

     Στο Λύκειο ο μαθητής, εκτός των άλλων, θα πρέπει να εφοδιάζεται με όλες τις μαθηματικές γνώσεις που είναι απαραίτητες για να είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τις διάφορες προκλήσεις που θα συναντήσει στην κοινωνία, αλλά και να είναι σε θέση να συνεχίσει απρόσκοπτα τις σπουδές του, αν θέλει, σε όποιον τομέα επιλέξει.

      Οι μαθητές στο Λύκειο έχουν ωριμάσει αρκετά και θα πρέπει να διδάσκονται τα Μαθηματικά με την απαιτούμενη αυστηρότητα.

· Οι Πανελλαδικές Εξετάσεις θα πρέπει να διενεργούνται μετά την αποφοίτηση των μαθητών από το Λύκειο με εξεταστέα ύλη, το σύνολο της διδακτέας του Λυκείου.  Έτσι εξουδετερώνεται και η λανθασμένη αντίληψη ότι για την είσοδο στα Πανεπιστήμια θα πρέπει να προσμετράται και η απόδοση των μαθητών στο Λύκειο. Και η αντίληψη αυτή είναι λανθασμένη, διότι το θέμα δεν είναι τι έμαθε κάποτε, ίσως και μόνο, για να πάρει ένα καλό βαθμό, αλλά τι του έμειναν από αυτά που διδάχτηκε.

     Κάθε εξεταζόμενο μάθημα θα πρέπει να έχει ένα συντελεστή βαρύτητας, που θα πρέπει να καθορίζεται από το τμήμα του Πανεπιστημίου που θέλει να εισαχθεί ο

υποψήφιος.

     Στο κύριο μάθημα θα πρέπει να υπάρχει ως βάση το 10, με άριστα το 20, διότι είναι αδιανόητο, για παράδειγμα, ένας να θέλει να γίνει μαθηματικός όταν στο μάθημα των Μαθηματικών δεν μπορεί να εξασφαλίσει καν την βάση..

     Εδώ και πολλά χρόνια έχω τονίσει ότι οι Πανελλαδικές Εξετάσεις ουσιαστικά δεν είναι εξετάσεις υπό την συνήθη έννοια της λέξεως, αλλά πρόκειται περί διαγωνισμού, αφού ο αριθμός των εισακτέων είναι προκαθορισμένος. Έτσι λοιπόν το ζητούμενο, στη διαδικασία αυτή, είναι να επιλεγούν οι καλύτεροι. Αυτό όμως εξασφαλίζεται μόνον από την ποιότητα των θεμάτων που τίθενται στις εξετάσεις. Τα θέματα θα πρέπει  να είναι τέτοια ώστε να διασφαλίζουν την αντικειμενική αξιολόγηση και την επιλογή εκείνων των υποψηφίων, που διαθέτουν: α) Περισσότερες γνώσεις στο εξεταζόμενο αντικείμενο. β) Κριτική και συνθετική ικανότητα και γ) Ικανότητα επεξεργασίας αγνώστων θεμάτων. Αυτά όμως δεν επιτυγχάνονται με εύκολα θέματα (γιατί όλοι σχεδόν θα γράψουν καλά ), ούτε με πολύ δύσκολα θέματα ( γιατί ελάχιστοι θα γράψουν καλά), αλλά ούτε και με θέματα που περιέχονται στα διάφορα βιβλία, ελληνικά ή ξενόγλωσσα, μηδέ του σχολικού βιβλίου εξαιρουμένου και ούτε με τράπεζες θεμάτων, γιατί όλα αυτά είναι αντιεκπαιδευτικά και προωθούν την παπαγαλία και τις τεχνικές απομνημόνευσης.  Οι προδιαγραφές των θεμάτων που ανέφερα παραπάνω, επιτυγχάνονται με θέματα, τα οποία:

1) Κατασκευάζονται, κάθε χρόνο, από ικανούς μαθηματικούς, με πρωτοτυπία και φαντασία για το σκοπό των εξετάσεων.

2) Περιλαμβάνουν τουλάχιστον τέσσερες  ερωτήσεις (το καθένα), όχι ανεξάρτητες μεταξύ τους και με προοδευτική δυσκολία.

3) Αναφέρονται σε όσον το δυνατόν περισσότερη έκταση της εξεταζόμενης ύλης.

4) Ελέγχονται επισταμένως και λύνονται όχι μόνον από τους συντάκτες τους, αλλά και από άλλη ομάδα μαθηματικών, ώστε να εκτιμάται και ο απαιτούμενος χρόνος για τη λύση τους από τους μαθητές.

( αυτά τα έχω στείλει με επιστολές σε πολλούς υπουργούς παιδείας)

     Για να κατασκευασθούν όμως τέτοια θέματα χρειάζεται χρόνος. Τέτοια θέματα δεν είναι δυνατόν να κατασκευαστούν και να ελεγχθούν μέσα σε μια νύχτα. Δυστυχώς αυτό γίνεται εδώ και πολλά χρόνια. Γι' αυτό κάθε φορά που θα γίνει διαγωνισμός στα Μαθηματικά, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, κάτι δεν θα πάει καλά: Ακατάλληλα θέματα, λανθασμένα θέματα, λανθασμένες διευκρινίσεις , απαράδεκτες και λανθασμένες ενδεικτικές λύσεις κτλ. Αν η πολιτεία δεν μπορεί να βρει 5 έμπιστους και ικανούς καθηγητές, στους οποίους να αναθέσει την κατασκευή των θεμάτων με άνεση χρόνου,  τότε ίσως είναι προτιμότερη η κατάργηση των  Πανελλήνιων  Εξετάσεων  και η αναζήτηση άλλου  τρόπου εισαγωγής στα Πανεπιστήμια.

     Εκείνο όμως που θέλω να επισημάνω ιδιαίτερα είναι ότι πρέπει απαραίτητα να βρεθεί ένας τρόπος, ώστε κάθε υποψήφιος να πηγαίνει σε τμήμα του Πανεπιστημίου που τον ενδιαφέρει πραγματικά. Είναι απαράδεκτο και επιζήμιο η πλειοψηφία των υποψηφίων να πηγαίνει σε τμήματα που είναι  η εικοστή τους επιλογή και πάνω. Αυτό από μόνο του είναι η αιτία πολλών κακών: Αιώνιοι φοιτητές, εγκατάλειψη σπουδών, μέτριοι επιστήμονες κτλ. Όλοι γνωρίζουμε τις άσχημες κοινωνικές προεκτάσεις των φαινομένων αυτών, για τις οποίες τη μεγαλύτερη ευθύνη έχει η πολιτεία, η οποία, με τους νόμους της, πολλές φορές, παρασύρει τα παιδιά σε ατραπούς που δεν έχουν καμία σχέση με τα όνειρά τους.

     Τέλος, αναρωτιέμαι αν η χώρα μας, χρειάζεται 23 Πανεπιστήμια και 17 Τ.Ε.Ι. που έχει σήμερα.  Εγώ πιστεύω ότι είναι πάρα πολλά για μια χώρα των περίπου 10 εκατ. κατοίκων.

           Σας ευχαριστώ που με ακούσατε.

Αυτή η εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού - Μη Εμπορική Χρήση - Παρόμοια Διανομή 3.0 Ελλάδα .